บทอนุโมทนา (ยถา - สัพพี)

[ยถา วาริวหา — บทกรวดน้ำ] ยะถา วาริวะหา ปูรา ปะริปูเรนติ สาคะรัง เอวะเมวะ อิโต ทินนัง เปตานัง อุปะกัปปะติ อิจฉิตัง ปัตถิตัง ตุมหัง ขิปปะเมวะ สะมิชฌะตุ สัพเพ ปูเรนตุ สังกัปปา จันโท ปัณณะระโส ยะถา มะณิ โชติระโส ยะถา

[ยถา วาริวหา] ห้วงน้ำที่เต็มย่อมยังสาครให้เต็มเปี่ยมฉันใด ทานที่ท่านอุทิศให้แต่โลกนี้ ย่อมสำเร็จประโยชน์แก่ผู้ที่ละโลกนี้ไปแล้วฉันนั้น ขอสิ่งที่ท่านปรารถนาแล้ว จงสำเร็จโดยฉับพลัน ขอความดำริทั้งปวงจงเต็มที่ เหมือนพระจันทร์วันเพ็ญ เหมือนแก้วมณีอันสว่างไสว

[สัพพีติโย — บทอวยพร] สัพพีติโย วิวัชชันตุ สัพพะโรโค วินัสสะตุ มา เต ภะวัตวันตะราโย สุขี ทีฆายุโก ภะวะ อะภิวาทะนะสีลิสสะ นิจจัง วุฑฒาปะจายิโน จัตตาโร ธัมมา วัฑฒันติ อายุ วัณโณ สุขัง พะลัง

[สัพพีติโย] ขอความจัญไรทั้งปวงจงบำราศไป ขอโรคทั้งปวงจงหายไป ขออันตรายอย่าได้มีแก่ท่าน ขอท่านจงเป็นผู้มีความสุขมีอายุยืน ธรรม ๔ ประการ คือ อายุ วรรณะ สุขะ พละ ย่อมเจริญแก่บุคคลผู้มีปกติกราบไหว้ อ่อนน้อมต่อผู้ใหญ่เป็นนิตย์